Siedzisz w pociągu. Naprzeciwko ktoś, kto czyta tę samą książkę. Wymieniacie krótkie spojrzenie. Uśmiech. Może jedno zdanie o pogodzie. Pociąg dojeżdża do stacji. Wysiadasz. Drzwi się zamykają. I już. Wracasz do domu i przez pół wieczoru myślisz o tej osobie. Zastanawiasz się, czy to było coś. Czy tylko projekcja. Czy powinieneś był się odezwać. Tak…

Są takie momenty, które wracają do nas wieczorem. Jedziesz autobusem. Stoisz w kolejce po kawę. Ktoś patrzy sekundę dłużej niż powinien. Uśmiech. Krótka wymiana zdań. I potem cisza. Wracasz do domu i myślisz: „Mogłem się odezwać”. „Mogłam zapytać o numer”. „Dlaczego nic nie zrobiłem?”. To uczucie jest uniwersalne. I właśnie wokół niego kiedyś powstał portal…